* امام رضا(ع) - در مجموعه‌اي كه فضل‌بن شاذان از سخنان ايشان درباره حكمت واجبات، گرد آورده است -: پس اگر گفته شود: "چرا مامور به روزه شدند؟"، گفته مي‌شود: تا رنج گرسنگي و تشنگي را بشناسند و نشاني بر نياز آخرت بيابند و تا روزه‌دار، خاشع، فروتن، شكسته،‌ پاداش يافته، اميدوار به اجر الهي و عارف گردد و بر گرسنگي و تشنگي‌اي كه به او مي‌رسد، شكيبا شود تا شايسته پاداش گرد،‌ به علاوه خودداري از برآوردن خواسته‌هاي نفس، و براي اين كه روزه، در دنيا مايه پند آنان شود و سبب تمرين آنان بر انجام دادن تكليف‌هاي خدا و راهنماي آنان در پاداش گردد و تا بدانند كه چه سختي‌هايي بر فقيران و بينوايان در دنيا مي‌گذرد،‌ پس آنچه را خداوند براي فقيران در اموال آنان واجب ساخته، به آنان بپردازند.
* امام رضا(ع) - درباره حكمت روزه -: خداوند، از آن رو بندگان را با انواع طاعت‌ها آزموده است كه نزد خداوند به درجاتي برسند، تا ارزش آنچه را خداوند از لذت آب و گوارايي نان،‌ روزي آنان ساخته است،‌ دريابند و هرگاه در روز روزه‌داري خود تشنه شوند، به ياد روز تشنگي بزرگ در قيامت بيفتند و اين، مايه رغبت بيشتر آنان در طاعت گردد.