سید ما مولای ما دعا کن برای ما

در نگاه ژرف و حقيقت بين ائمه دين(ع) وحدت و همبستگي نه تنها داراي خاستگاه وحياني و دستورالعمل‌هاي قرآني مي‌باشد، بلكه پايگاه عقلاني دارد و هيچ انسان خردمندي نمي‌پذيرد كه مسلمين جهان كه داراي خداي واحد و معتقد به نبوت و معاد مي‌باشند و داراي نقاط اشتراك فراوان هستند، به افتراق گرايش يابند و راه اخوت و برادري اسلامي را رها سازند و در بيراهه‌هاي چند دستگي و اختلاف و درگيري حركت كنند. 

انديشه و مشي و روش دعوت به وحدت و اجتناب از تفرقه، در دوران امامت ورهبري همه امامان معصوم مورد توجه و نظر خاص بوده است و هيچ كدام از آن مطهران كوچك‌ترين غفلت و مسامحه‌اي را از كسي درباره وحدت بين مسلمانان شيعه و سني نمي‌پذيرفتند. 

حضرت امام حسن عسكري(ع) نيز همچون ساير ائمه دين(ع) در اين موضوع بسيار حساس و مراقب بوده و در مسير تحقق تقريب و همبستگي بين اين مذاهب مي‌كوشيده است. 

رهنمود ذيل از حضرت امام حسن عسكري(ع) نمونه‌اي است بسيار روشن از تلاش و مجاهدت خاصي كه آن پيشواي معصوم براي ايجاد وحدت و نفي تفرقه انجام مي‌دادند. 

حضرت امام حسن عسكري(ع) شيعيان را مخاطب قرار مي‌دهد و چنين مي‌فرمايد. 

"شما را سفارش مي‌كنم به تقواي الهي، پارسايي در دينتان، كوشش و تلاش براي خدا، راستگويي، اداي امانت به هر كس كه شما را امين شمارد، چه نيكوكار چه بدكار، طول سجود، خوش همسايگي، چرا كه حضرت محمد(ص) همين را آورده است. در عشيره‌هاي آنان (اهل سنت) نماز بخوانيد، در تشييع جنازه‌هايشان حاضر شويد، از بيمارانشان عيادت كنيد، حقوقشان را ادا كنيد، همانا هر كدام از شما هرگاه در دين خود پرهيزگار باشد و در گفتارش راستگو و در كردارش امانت‌دار و اخلاقش با مردم نيكو باشد، گفته مي‌شود: او شيعه است و اين مرا خوشحال مي‌كند. 

از خدا پروا كنيد، زينت ما باشيد، مايه خواري ما نشويد، هر مهر و محبت را به سوي ما بكشيد، هر زشتي را از ما دور سازيد، چرا كه هرچه نيكي درباره ما بگويند، ما شايسته آنيم و هر بدي كه درباره ما بگويند، ما آنچنان نيستيم، ما را در كتاب خدا حقي است و نسبت به پيامبر خدا خويشاوندي است و از سوي خداوند پاك شده‌ايم كه هر كس جز ما آن را ادعا كند دروغگوست." 

اين كلام عميق و اين رهنمود دقيق بر همه گرايشات تند و تعصب‌هاي ناروا و تفرقه و چند دستگي بين اهل تشيع و تسنن خط بطلان مي‌كشد و اين واقعيت را تثبيت مي‌كند كه شرع و عقل بر وحدت و اخوت فرمان مي‌دهند و مسلمين در سايه اين اتحاد است كه به اقتدار مي‌رسند و ضمن آنكه بين خود با مودت و عطوفت رفتار مي‌كنند، جبهه‌اي نيرومند در دفاع از اسلام و دفع تعدي و ستم دشمنان به وجود مي‌آورند كه آنان را از حوادث دهر مصون و محفوظ مي‌دارد.